ای گؤزلری مفتون

لیلا تکی یوز عشوه ایله، ای بوت مؤوزون،
ائتدین منی مجنون.
شیدا اولوبام ائیلمه یشم منزیلی هامون.
ای گؤزلری مفتون.
طبال قضا دؤیدو منیم آدیما آخیر
بو طبل جونونو.
صحرایه سالیب ائتدی منی کوهده مسکون،
بو گردیش گردون.
گل بیر نظر ائت حالیمه، ای آفت جانیم،
یاندیم، نه دئییم، آه!
چوخ دا منی – بیچارنی گل ائتمه دیگرگون،
قویما بئله محضون.
معشوق قیلر جؤور و جفا عاشیقه حقا،
عاد تدیر ازلدن.
اما نه دئییم، گؤرمه میشم من بئله قانون،
یوخ من کیمی مغبون.
اظهار ائلدیم درد دیلیم جمله طبیبه،
دم ووردو اؤلومدن.
فریادیما یئت سن اؤزون، ای قادیر بیچون،
“بیسساد و بیننون!”
دور، شهر فنا سئیرینه گئت، ترک وجود ائت،
ای عاشیق مشتاق.
تاثیر ائله مز ماره، بلی، آیت و افسون،
تا اولماسا مکفون.
عشق اهل ینین احوالینا یئت، عشقه دوشندن
بیگانه نه بیلسین.
حداد بیلیر کیم، نئجه دیر گرمی کانون،
پروانۀ مسجون.
بو آتش جانسوزو ائله سرد و سلامت،
من عاجیزه، یارب.
صبریم کسیلیبدیر، گؤرورم بختیمی وارون،
چون طالع قارون.
دؤرد جانیبیدن نفس و هوا مرکز روحو
قیلمیشدی احاطه.
تسخیر ائده جک ملک دیلی لشکر فیرعون،
کو موسی و هارون؟
عنقا کیمی بس دؤور ائله دیم چرخه مقابل،
یئتدیم بو مقامه.
حاشا کی، اگر بیر ده اولام عاقیله مقرون،
من ثانی مجنون.
اول غایب و مستور، گؤزوم، جمله نظردن،
اول خیضر نبی تک.
تا حاصل اولوب عین یقین، کشف اولا مزمون،
هم “کاف” ایله هم “نون”.
اول دم کی، ساتاشدی گؤزوم اول دانۀ خاله،
هوش اوچدو سریمدن.
سالدین بو شراب ایچره مگر سن نئجه افیون،
اولدوم بئله دیل خون؟!
چوخداندی قبول ائیله میشم گوشۀ عزلت،
مقصودیمه یئتمن.
بو مئیکده ده یوخدو مگر بادۀ گولگون،
بیر ساغر مشحون؟!
یوخ نشعۀ سرشار جاهان ایچره، نباتی،
افسانه دانیشما!
گئت خیرقنی چک باشینا مانند فلاتون
کیم، یوخ بئله معجون!

این نوشته در سیّد ابوالقاسم نباتی - مستزاد ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *