ایش پئشم فریاد و ناله، همدمیم آه و فغان

ترجمه سی “م. مبارز” داندی

ای اوزو، قددی، لبی، خطی جاهانه شور سالان،
سرو قدسن، لاله اوز، ریحان خط و، غنچه دهان.
نقش و خط و خال و شوقو ذوق ایله دولموش بو گون،
قلب لوحی، گؤز کتابی، جسم دُرجی، گنج جان.
گؤیده آی، دریاده دُرّ، چینده سنم، گلشنده گل،
اولدی زیب و زینت و حسن و جمالیندان نهان.
قویمامیش رفتار و نازین، شیوه هم غمزن سنین:
تنده جان، باشدا عقل، قلبیمده تاب، جاندا توان.
رنگ و رخسارینلا زلفو کاکیلیندن برج آلیب:
ایی بنوشه، تاب سنبل، عطر گل، رنگ ارغوان.
خط و رفتار و دیشینله لب لرینه رشک ائدر:
مشک چینده، سرو باغدا، دُرّ دنیزده، لعل کان.
اولمامیش لعل لبین، آغزین، ساچین، قددین کیمی
لعل شیرین، درج خندان، مشک تر، سرو روان.
رحم قیل کیم، داغ و درد و ظلم و جوروندن اولوب
ایش پئشم فریاد و ناله، همدمیم آه و فغان.
چیخدی جانیم، باشدا، گؤزده، قلبده، جاندا دورور،
غم هامان، سئودا هامان، محنت هامان، حسرت هامان.
نئیلییم، چاره م ندیر، نئجه دؤزوم، همدرد هانی؟
خلق یامان، قلبیم دولو، سن یاد، فلک نامهربان.
یوخ ثبات و طاقت و تاب و توانیم کیم، چکم،
یار ائده ناز، چرخ ائده جور، خلق طعنه، دل فغان.
تاپدی خط و خال و رخسار و گؤزوندن دایما:
گؤز ایشیق، قلبیم فرح، روحیم قیدا، جسمیم توان.
یاخا خط و خال و رخسار و گؤزونو اول شهین
دام و دیوار و قاپی، کندارینا سورتدون بیر آن.
کیم، ظهوریله عراق و، چینده، رم و فارسده
آلچالی خاقان، قُباد و قیصر و نوشیروان.
لطفو، علمی هم سخاسی، حلمیدیر پیغمبرین،
رام اولوب وحشیله قوش، آرام تاپمیش انس و جان.
سرّ فرقانیندا دیر تورات و اینجول و زبور،
جمع اولوب اول نسخه ده جاه و جلال و قدر و شان.
سروری، سرداری، صدری، سیّدی انسانلارین،
مرکز قطب جاهان دیر، نقطۀ دور زمان.
اسم و رسمینه، صفات و ذاتینه مدیون اولوب،
اوّل، آخر، آشکار، گیزلین او شاهین بیگمان.
اوچ موالید، ایکی عالم، اون اوقول، سکیز بهشت،
یئددی اولدیز، آلتی سمت، دؤرد تبعه، دوققوز آسمان.
ادلو عنصردن، فلکدن نفس دن اوّل گلیب
توتدی عرش و کرسی و لوح و قلم اوسته مکان.
جبرییلی، رفرفی، میکایلی، اسرافیلی
ائتدی میلی، مهری، ذوقی، شوقی یولچو هر زامان.
عالم لاهوت و ناسوت و، جهانی، گؤی لری
سیر ائدیب، گؤرموش دور، اؤیرنمیش دیر، ائتمیش امتحان .
باغلیدیر حکمینه شیمشک، ایلدیریم، یاغمور، بولود،
سو، کولک، تورپاق، اودا اول شاه اولموش حکمران.
شرقده، غربده، شمال ایله جنوبدا هر نه وار،
ایل و آی، گوندوز، گئجه قولدور او سلطانه، اینان.
تاپدی میل و طبع و رأیینه مزاجیندان نظام،
اعتدال ایله کئچر یای، قیش، باهارایله خزان.
فیض و لطف و خیر و حسنوندن اونون حاصل اولار:
ایستی لیک، شاختا، قوراقلیقلا رطوبت عینی آن.
ظلم و، جور و، بغض و کینی محو قیلماق ایسته سه،
درک ائدر وحشی لر عدل و، مرحمت، امن و آمان.
فیل، ایلان، آسلان گؤزونده، سرو شاخینده توتار:
میلچک ائو، قاریشقا یئر، آهو وطن، بایقوش مکان.
مسلیم و جبرو یهودی یا مجوس اولسون، بیلیر،
معجزینی اول شهین عورت، کیشی، پیر و جوان.
فکری، ذکری، هم خیال و مدحی ایمان اهلینه
روح وئرر، نشعه وئرر، آسوده ائیلر، کامران.
منحصردیر طلعت و خلقینه، لطف و قلبینه:
سرعت حسن و، خلق لطف و، اینجه قلب، شیرین زبان.
آچدی موسی یه، خلیله، عیسی و داود ایچون
لطف و احسان و کرم لطف ایله بیر سفره هامان.
عزتی، قدری، مقامی، اعتباری بزمینه،
آدمی، ادریسی، نوحی، خضری ائتدی میهمان.
سئوگینی، تعظیمی، لطف و، الفتی، قلبه صفا،
بغض و، کینی، نفرتی، اکراهیدیر جسمه زیان.
سیرده، سؤزده، گئدیشده، سیرده دؤرد یار اونا
یولداش اولموش، همنیشین دیر، هم اوزنگی هم اینان.
سوله، دعوا، عزم و تمکینه اودور صورت وئرن،
امر و نهی ین، حلل و اقدین نکته سینه، ترجمان.
قابل و مقبول، تقوا، پاکلیغین دؤرد قطبی دور،
علم، دین و، شرع و عادت خزنه سینه پاسبان.
حورییه، غلمانه، قصره، جنّتین گلزارینه،
رهبر اولموش، هم بلدچی، هم دلیل، هم یول تاپان.
ذاتی نین مدحی، صفاتین شأنینه سیغماز سنین
نه رقم لر، نه حساب و، نه قیاس و، نه گمان.
خلق عدل و لطف و جود و رهنی ساخلار، نئجه کیم
ببیی گؤز، گؤزو باش، باشی بدن، جسمیسه جان.
دولتین، جاه و جلال و قدر قصری دامینا
عقل و نفس، عنصر و گؤی لردن گرک دیر نردیوان.
کفر و شرک و مکر و حیله اهلی قارشیندا سنین،
هر اله آلسا کمند و، گرز و پیکان و کمان،
اونلاری قیرماق، داغیتماق، سوسدوروب ازمک ایچون،
حکمونه تابع دیر آی، اولدیز، گونشله کهکشان.
شکر کیم، قلبینده شوق و ذوق و مهرین، دوستلوغون،
باقی دیر، هم ده سیلینمز، ثابت اولموش جاودان.
سایه سینده لطف و مهر و شفقتینله، بخششین،
کامه یئتدیم، کامیم آلدیم، کامرانم، کامران.
آی و ایل، آخشام، سحر تا وار، فضولی خسته ده
قلب دن، دلدن اثر، یا جسم ایله جاندان نشان،
شوق و عشق و فکر و مدحین دایما اولسون اونا،
روح قیداسی، باش تاجی، جان مرهمی، ورد زبان.

این نوشته در مولانا محمد فضولی ٠۲ -قصیده - فارسجا ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *