نواب زاره عشق یولو مونحریف اولوب

هجران یار ائیله دی حال و دلیم خراب،
سوز درونیم ائتدی جاهان اهلینی کباب.
کؤنلوم قوشونو گؤر، نئجه پر اضطراب دیر،
اول دام زلف عنبره دوشموش مگر عقاب؟
درد فراقینله تؤکر اشک گؤزلریم،
میراب نه ائتدی بؤیله کی، تقدیر ائدر گولاب؟
زاهد منی او ماهوش عشقینده منع ائدر،
پابند اولور او خال و خطی گؤرسه شیخ و شاب.
ائت برکنار زلفونو اول روی ماه دان،
تا انفعال ائیله یه بیر گؤیده آفتاب.
بیر غمزه ایله جلوه گر اول ماهوش لره،
تا منفعیل اولوب-دئیه، یا «لیوته»-نی تراب.
نواب زاره عشق یولو مونحریف اولوب،
نور روخونله گؤستر اونا بیر راه ثواب.

این نوشته در میر محسن نواب ٠١- غزللر ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *